Rouw na zelfdoding

Zelfdoding is een niet te verwaarlozen doodsoorzaak in Nederland. Voor nabestaanden is het bijzonder moeilijk dit verlies te verwerken. Meer dan bij andere sterfgevallen zoeken de rouwende familie en vrienden naar oorzaken, verklaringen en redenen.

Nabestaanden voelen zich afgewezen, maken zich verwijten en blijven zich vaak afvragen of het niet voorkomen had kunnen worden. Soms is er ook opluchting, omdat aan een groot psychisch lijden een eind is gekomen. Bij zelfdoding kunnen gevoelens van schuld, onmacht, boosheid en schaamte sterker zijn dan in andere rouwsituaties. In sommige gevallen proberen de nabestaanden het feit geheim te houden, wat de verwerking van het verlies gecompliceerder maakt. Beter is het om de doodsoorzaak tegenover de omgeving niet te ontkennen.

Dikwijls zijn er meerdere oorzaken die tot zelfdoding leiden: een complex van factoren dat verweven is met het leven en de persoon van de overledene. Zelfdoding kan worden opgevat als een wilsdaad en wordt daarom in die zin door de nabestaanden vaak zo persoonlijk ervaren. Toch kan het zo zijn dat de overledene in psychotische toestand tot die daad gekomen is. Op veel plaatsen in ons land bestaan gespreksgroepen voor nabestaanden na zelfdoding, waar mensen vanuit een zelfde specifieke situatie hun gevoelens met elkaar kunnen delen.

In 2006 gaf de LSR speciale aandacht aan de impact van het verlies van een geliefd persoon door zelfdoding.
Voor een overzicht van informatie rondom dit thema, klik hier.

Literatuur: Rouw na zelfdoding