Rouw op school

De basis voor het leren omgaan met verdriet en rouw wordt bij kinderen al jong gelegd. Het begint met kleine dingen: verdriet om een dode hamster, een verloren ring, of een verkering die uitraakt. De school die aandacht heeft voor deze 'kleine' problemen van kinderen, zal ook kunnen helpen bij het grote verdriet. Uit onderzoek blijkt dat driekwart van de leerlingen aan het eind van de basisschool wel eens te maken heeft gehad met het overlijden van een bekende. Dat kan opa, oma, moeder, vader, broer, zus zijn of iemand anders die zij goed gekend hebben. Op school daarover praten gaat niet altijd zo gemakkelijk. Leerkrachten hebben soms moeite om de juiste woorden en de juiste toon te vinden.

Kinderen hebben een andere manier van verwerken dan volwassenen en worden daardoor niet altijd door de omgeving begrepen. Rouwgevoelens kunnen zich bijvoorbeeld uiten in druk of juist teruggetrokken gedrag. Het belangrijkste is dat leerkrachten door er te zijn, te luisteren en door emotionele ruimte te bieden, een bron van steun en stabiliteit zijn.

Dit geeft de kinderen het vertrouwen om over hun verdriet te kunnen praten met de leerkracht of met elkaar. Om zo´n moeilijk onderwerp in de klas bespreekbaar te maken is echter toch het initiatief van de leerkracht nodig. Vooral jongeren willen niet graag dat de aandacht in de groep op hen gericht wordt. Tocht blijft extra aandacht, ook na langere tijd, belangrijk. De leerkracht kan hen in de pauze of na school individueel benaderen.

In het onderwijs zijn inmiddels allerlei werkvormen ontwikkeld waarin kinderen leren zich zodanig te uiten dat ze hun verlies kunnen delen met anderen

Literatuur: "vakliteratuur" en "boeken over kinderen als nabestaanden"