Niet-erkend verlies

De norm om verdriet openlijk te mogen uiten is in elke samenleving gebonden aan een aantal geschreven en ongeschreven regels. Regels die min of meer bepalen wie er mogen rouwen en wanneer, waar, hoe, en hoelang er gerouwd mag worden. Er bestaan dus ook omstandigheden waarin het verlies maatschappelijk niet wordt erkend. Vaak wordt dit bepaald door familierelaties. Zo kan het overlijden van de man of vrouw met wie iemand een buitenechtelijke relatie had of het overlijden van een voormalige partner niet als verlies erkend worden. Maar ook hulpverleners die in hun werk langdurig iemand begeleid hebben zullen na het overlijden rouwgevoelens ervaren die niet altijd erkend worden. Als tweede niet erkende omstandigheid moet gedacht worden aan de betekenis die de maatschappij aan het verlies geeft. Bijvoorbeeld het overlijden van iemand die verslaafd was of van een levenslang gedetineerde. Een derde categorie zijn mensen van wie men aanneemt dat zij niet in staat zijn om te rouwen, zoals mensen met een verstandelijke beperking en demente bejaarden. Situaties waarin de rouwgevoelens van nabestaanden niet door de omgeving (h)erkend worden zijn er legio. Ook kan het zo zijn dat iemand zich zélf niet toestaat verdriet te voelen, waardoor de rouwgevoelens door hemzelf niet als zodanig erkend worden. Mensen die rouwen om een niet-erkend verlies voelen zich niet alleen buitengesloten, maar zijn dat vaak ook letterlijk. Afhankelijk van de geldende maatschappelijke regels worden ze vaak niet betrokken bij de uitvaart, kunnen hun verdriet niet delen, worden achtergesteld of genegeerd tijdens de ceremoniën. Met hun verdriet wordt geen rekening gehouden. Rouw om niet-erkend verlies is meestal niet bespreekbaar en daarom is het verlies dubbel zwaar te verwerken.

Literatuur: "dood en rouw algemeen"