Rouw in onze hedendaagse samenleving

De wijze waarop mensen rouwen heeft niet alleen te maken met hun aard en hoe zij eerder in hun leven met verlies zijn omgegaan. Men rouwt ook vanuit de cultuur en de religie waarmee men zich verbonden voelt. Uitingen van verdriet zijn daar sterk aan gerelateerd. In onze maatschappij met zijn groeiende etnische, culturele en religieuze verscheidenheid kan dit een diversiteit aan tradities en rituelen geven. Helaas betekent dat eveneens dat men tegenwoordig elkaars cultuur- en religiebepaalde rouwuitingen vaak niet meer kent.

In het westen hebben de grote levensvisies aan betekenis verloren. Er worden op het gebied van sterven en de dood steeds meer eigen keuzes gemaakt. Door deze individualisering wordt er ook steeds meer gezocht naar de vormgeving van persoonlijke rituelen. Terwijl niet-westerse culturen en religies rijk zijn aan afscheidsrituelen lijdt de westerse cultuur enigszins aan armoede van momenten waarop verbondenheid en steun van de gemeenschap kan worden ervaren. De ontwikkelingen van de laatste jaren op het gebied van uitvaart en afscheidsrituelen geven aan dat er gezocht wordt naar zowel een persoonlijke als naar een collectieve invulling voor alle in Nederland aanwezige culturen.

Literatuur: "Dood en rouw algemeen"