Het verlies van een baby

Het overlijden van een baby grijpt diep in het leven van ouders en familie in. Een belangrijk element in de beleving is dat de relatie kind - ouder zich nooit ten volle kon ontplooien. Bij het rouwen om het verlies van de baby tijdens de zwangerschap of tijdens de geboorte is er geen concrete herinnering aan een duidelijk individu met een eigen karakter en speciale gewoontes. Het verlies heeft daardoor iets onwerkelijks. De ouders voelen zich ouders, maar zijn dit vaak niet voor de omgeving. De pijnlijke gevoelens van een onvervulde toekomst drukken een extra stempel op het rouwproces.

Bij een onverwachte dood hebben ouders geen enkele mogelijkheid gehad zich op het overlijden voor te bereiden. Als de oorzaak van het overlijden onbekend blijft kunnen de ouders, of degene die op het moment van overlijden de zorg had, zoals grootouders of een oppas, de schuld bij zichzelf gaan zoeken. Een baby is voor zijn welzijn volledig afhankelijk van de ouders/verzorgers en zij voelen zich er dus sterk verantwoordelijk voor als de baby iets overkomt.

Ook op langere termijn ervaren de ouders vaak onbegrip, omdat niet altijd door de omgeving gezien of (h)erkend wordt, dat ouders van wie de baby overleden is, ouders blijven, zij het van een overleden kind.

Bij een nieuwe zwangerschap kunnen zich angsten voordoen. Men heeft immers al eens meegemaakt dat het niet goed ging. Over de wenselijke tijd tussen het overlijden van de baby en een nieuwe zwangerschap is niets algemeens te zeggen. Het is belangrijk dat de ouders weer energie in een nieuwe zwangerschap kunnen inversteren.

Literatuur: "verlies van een kind"